De Mark

Gewiekst soms wulps soms wispelturig

slingert de markiezin in de greep van

haar oevers. Heerlijk hoe de lage zon

haar beloop verzilvert en goudlagen

legt in de kruinen. Een knotwilg kruist

de knokige takken voor de nesteling.

Luister, het land galmt waar water

stoeit zoals het stoeien moet met

de spiegeling van een wolkenstoet.

De aarzeling de razernij nabij klotst

en kringelt de ruigte tot lispelen.

En als een pianist bespeelt regen haar

golvende dijen. Welke slagvaardige waagt

de dans? De watermolen -van malen

moe- walst het troebele tot bruidsbruis.

Alles goed en wel, maar geradbraakt

blaast een vis een laatste bel. Rietkragen

buigen door de deining aangeslagen.

Tot wie dit leest:

water is drachtig van komen en gaan.

En wij, wij zijn of worden weer kinderen

starend naar later, naar waar het maanlicht

glinstert in haar nachtelijk geklater, naar

waar alle sterren op haar zijn gericht.

Marleen De Smet